A importancia de sentirse querido


Nesta época de exámenes, na que todos acabamos pasando malos ratos con máis ou menos frecuencia, cobran moita importancia os ánimos que poidas recibir, os que te poidas dar ti e a forza psicolóxica que poidas demostrar ti nestes momentos.

É imprescindible ser capaz de afrontar os malos momentos dándose un mismo ánimos, afrontando as cousas con positividade e con calma. Porque debería quedar claro que se traballas, non tes por qué suspender. Sempre sin olvidar que a veces se suspende, son cousas que pasan, e non hai que derrumbarse por eso.

Pero por si acaso nos derrumbamos, sempre é recomendable ter alguén a quen agarrarnos cando necesitemos un empuxonciño para volver a traballar con ganas. Desa xente que che diga “Non pasa nada” “Tiveche mala suerte” “Non é culpa túa, porque estivemos estudiando moito para ese examen” “Si traballas como traballabas non vas a suspender ningunha máis”…

O que quero decir é, buscade sempre algunha escapatoria, deixade sempre algunha porta aberta (ou varias) para deixar salir o que vos atormenta. E unha vez que saquedes todo fora, toca volver a animarse e a continuar.

Porque quererse a un mismo faite sentir ben, pero sentirse querido multiplícao todo.

Advertisements

Reflexións de semana


Esta semana está tocando ao seu fin e gustaríame expresar a miña humilde opinión sobre ela.

O calendario xa empeza a apretar un pouco as nosas tareas diarias, pois os parciales están chamando á porta da habitación insistentemente. Creo que falo en nombre de todos os meus compañeiros se digo que todos esperamos que pasen de forma satisfactoria.

E ainda que non foi unha das semanas máis pesadas en cuanto a clases, debo decir que non atravesei os meus mellores estados anímicos, sorte que cambiou hacia o final da semana.

Pronto a miña vida se reducirá a apuntes e máis apuntes, con algunha que outra práctica polo medio que me permita desconectar, e algún que outro paso por Ribadeo para rodearme da miña familia.

Despídome sen máis vagar. Que Marzo vos traia felicidade 🙂

 

Si supiera que el mundo se acaba mañana, yo, hoy todavía, plantaría un árbol (Martin Luther King) 

O carrusel.


 

Gustaríame decir, si se me permite, que dende a última publicación dinme de conta que o meu día a día pode ser un verdareiro ir e vir de emocións, sentimientos e estados de ánimo que a veces son bos e me fan disfrutar do momento e a veces malos, e me dan mareos, dores de cabeza e me fan pasar mal rato. Como nun carrusel.

Espero que as notas dos exámenes recientemente realizados poidan dar un plus de motivación e que o regreso da rutina das clases non cause estragos no meu sentir interior.

Sorte a todo o mundo con USC Notas ou quen seña o demo infernal que reparte eso, ás horas que as reparte e cómo as reparte.

Bob Marley e cómo amar a unha muller.


“You may not be her first, her last, or her only. She loved before she may love again. But if she loves you now, what else matters? She’s not perfect – you aren’t either, and the two of you may never be perfect together but if she can make you laugh, cause you to think twice, and admit to being human and making mistakes, hold onto her and give her the most you can. She may not be thinking about you every second of the day, but she will give you a part of her that she knows you can break – her heart. So don’t hurt her, don’t change her, don’t analyze and don’t expect more than she can give. Smile when she makes you happy, let her know when she makes you mad, and miss her when she’s not there.”

– Bob Marley

Traducción (o mellor que me foi posible):

Podes non ser o primeiro home, nin o último, nin o único. Ela amou antes de poder amar de novo. Pero se te ama agora, qué mais ten o resto? Ela non é perfecta – ti tampouco o es, e pode que non seades perfectos xuntos nunca pero se pode facerche rir, pensar as cousas dúas veces e admitir que es humano e que cometes erros, agárraa e dalle todo o que che sea posible. Pode que ela non esté pensando en ti a cada segundo, pero darache unha parte dela mesma que sabe que podes romper – o seu corazón. Así que non lle fagas dano, non a cambies, non a analices e non esperes máis dela do que é capaz de darche. Sorri cando te fai feliz, faille saber cando te volve todo e bótaa en falta cando non está

Aprende a aguantar


"Facepalm", ou o que moitas veces fixen eu un par de días

Esta semana tuven algún que outro bajón que, a verdad, cortoume bastante o rollo.

Destos días que parece que che sale todo mal e que volves á residencia cun mal rollo generalizado, “lonxe” da tua casa, tendo que cociñar e cun traballo ou con algo que estudiar.
A min tenme sentado horrible.

Pero intentei, e quero que todo o mundo intente concentrarse en esas pequenas cousas que a un lle fan feliz ou fan que se olvide de todo en un momento malo: escoitar música, conectarse ó chat ou, incluso, beber algo ou, incluso, durmir.

Porque hai días que parece que están feitos para chinchar a un, e hai que aprender a aguantalos e a darlles esquinazo, que detrás suelen vir días bos.

Missing


A Praia das Catedrais, un dos símbolos de Ribadeo, e que me fai sentir orgulloso,

Todo o mundo comprobaría algunha vez que hasta que perdeu algo, sea para sempre ou durante moito tempo, en ese momento lo botou máis en falta que todo o tempo que o tuvo diante de sí.

E quería destacar que agora, na universidade, aparece ese sentimento con máis frecuencia.
Aparece cando chego a casa, cando ves a alguén que había moito que non vías, cando fas algo que había moito que non facías ou cando te enteras de algo novo que pasou donde vives, e que normalmente che sería indiferente.

É unha sensación moi reconfortante sentirte tan ben con cousas que antes che parecían tan cotiás. Fan que todo o que antes estaba ó teu redor pareza máis bonito, cando sempre foi así, e un non se daba conta.

Por iso pido que valorémo-la nosa forma de vida! Vivamos como galegos!

PD: Parecíame un xeito máis comercial de atraer a atención. Valoremos o que temos, e agradezámolo.