Vent-Ana a unha nova década


Hoxe voume tomar a libertad de escribir un pelín distinto e tamén de falar sobre outras cousas.

Sei que posiblemente non o vaia a esperar, así que creo que este ha ser un bonito detalle.

Ela é…cómo decilo? Especial, é unha persona que creo que destaca sobre o resto, alguén a quen ves e dices “Esta rapaza ten algo, non sei o qué, pero gústame que estea cerca”

E tamén se nota cando non está, inda que a veces non me queira ou non me poida dar cuenta.

Temos falado de tantas e tantas cousas, desas que se contan a pouca xente (ou a unha persona nada más) e desde ese momento souben que hai moito que nos une ainda que haxa moitas cousas que nos separan.

Venme á cabeza ese tempo no que me acolliches na túa vida pouco a pouco, pouquiño a pouco, e doume cuenta de que eres desas personas que se van a quedar aí, ou polo menos eso me gustaría, unha desa media docena ou docena de personas que no futuro che abrirán as portas da casa si estás mustio para darche unha bebida e tirarse no sofá contigo a ver unha peli, un partido, xogar a play, ou contarche calquera estupidez para facerche rir ou para darche ánimo.

Non vou a desearche que a noite de celebración de moito de sí, porque sei que o vai a facer. Espero que teñas moitas máis por diante, e que poida celebrar algunha festa de cumpleaños non muy no futuro 🙂

E os regalos, moito mellor bos que abundantes. Este non é ningunha das dúas cousas, pero é meu, e espero que seña dabondo polo menos para empezar.

 

Felicidades Ana. Todas as que te poidas merecer e más. 

PD: Sinto o da chamada, pero por suerte e por desgracia a veces sigo sendo eu :/

PD2: O título ocurríuseme a min sin doparme xD

Libertad condicional


“Dimitri, un grande da noite”

Este post e medio para celebrar que rematamos os exames, e o outro medio para recordarme que é unha ilusión transitoria pois vén outro aí á volta da esquina.

Espero, de paso, que a fortuna (e a vosa intelixencia, non todo ha ser suerte) vos estivera ó lado e non teñamos que lamentar víctimas para o estío (nin sequera eu mesmo)

Tras tres pruebas que tuvemos que pasar, algunha moito máis dificil que o resto, e algunha de broma total, polo menos para min, e sin que sone sobrado; podemos dar rienda solta ao noso espíritu juvenil e aventurero para adentrarnos na noite compostelá, sempre coa intención de volver enteiros e, se as nubes me len, tamén sen auga.

Deséxovos unha feliz noite se facedes coma min, e que a noite non vos confunda, e se non, xa haberá tempo 🙂

Reflexións de semana


Esta semana está tocando ao seu fin e gustaríame expresar a miña humilde opinión sobre ela.

O calendario xa empeza a apretar un pouco as nosas tareas diarias, pois os parciales están chamando á porta da habitación insistentemente. Creo que falo en nombre de todos os meus compañeiros se digo que todos esperamos que pasen de forma satisfactoria.

E ainda que non foi unha das semanas máis pesadas en cuanto a clases, debo decir que non atravesei os meus mellores estados anímicos, sorte que cambiou hacia o final da semana.

Pronto a miña vida se reducirá a apuntes e máis apuntes, con algunha que outra práctica polo medio que me permita desconectar, e algún que outro paso por Ribadeo para rodearme da miña familia.

Despídome sen máis vagar. Que Marzo vos traia felicidade 🙂

 

Si supiera que el mundo se acaba mañana, yo, hoy todavía, plantaría un árbol (Martin Luther King) 

O carrusel.


 

Gustaríame decir, si se me permite, que dende a última publicación dinme de conta que o meu día a día pode ser un verdareiro ir e vir de emocións, sentimientos e estados de ánimo que a veces son bos e me fan disfrutar do momento e a veces malos, e me dan mareos, dores de cabeza e me fan pasar mal rato. Como nun carrusel.

Espero que as notas dos exámenes recientemente realizados poidan dar un plus de motivación e que o regreso da rutina das clases non cause estragos no meu sentir interior.

Sorte a todo o mundo con USC Notas ou quen seña o demo infernal que reparte eso, ás horas que as reparte e cómo as reparte.

Bob Marley e cómo amar a unha muller.


“You may not be her first, her last, or her only. She loved before she may love again. But if she loves you now, what else matters? She’s not perfect – you aren’t either, and the two of you may never be perfect together but if she can make you laugh, cause you to think twice, and admit to being human and making mistakes, hold onto her and give her the most you can. She may not be thinking about you every second of the day, but she will give you a part of her that she knows you can break – her heart. So don’t hurt her, don’t change her, don’t analyze and don’t expect more than she can give. Smile when she makes you happy, let her know when she makes you mad, and miss her when she’s not there.”

– Bob Marley

Traducción (o mellor que me foi posible):

Podes non ser o primeiro home, nin o último, nin o único. Ela amou antes de poder amar de novo. Pero se te ama agora, qué mais ten o resto? Ela non é perfecta – ti tampouco o es, e pode que non seades perfectos xuntos nunca pero se pode facerche rir, pensar as cousas dúas veces e admitir que es humano e que cometes erros, agárraa e dalle todo o que che sea posible. Pode que ela non esté pensando en ti a cada segundo, pero darache unha parte dela mesma que sabe que podes romper – o seu corazón. Así que non lle fagas dano, non a cambies, non a analices e non esperes máis dela do que é capaz de darche. Sorri cando te fai feliz, faille saber cando te volve todo e bótaa en falta cando non está