Gustaríame decir, si se me permite, que dende a última publicación dinme de conta que o meu día a día pode ser un verdareiro ir e vir de emocións, sentimientos e estados de ánimo que a veces son bos e me fan disfrutar do momento e a veces malos, e me dan mareos, dores de cabeza e me fan pasar mal rato. Como nun carrusel.

Espero que as notas dos exámenes recientemente realizados poidan dar un plus de motivación e que o regreso da rutina das clases non cause estragos no meu sentir interior.

Sorte a todo o mundo con USC Notas ou quen seña o demo infernal que reparte eso, ás horas que as reparte e cómo as reparte.

“You may not be her first, her last, or her only. She loved before she may love again. But if she loves you now, what else matters? She’s not perfect – you aren’t either, and the two of you may never be perfect together but if she can make you laugh, cause you to think twice, and admit to being human and making mistakes, hold onto her and give her the most you can. She may not be thinking about you every second of the day, but she will give you a part of her that she knows you can break – her heart. So don’t hurt her, don’t change her, don’t analyze and don’t expect more than she can give. Smile when she makes you happy, let her know when she makes you mad, and miss her when she’s not there.”

- Bob Marley

Traducción (o mellor que me foi posible):

Podes non ser o primeiro home, nin o último, nin o único. Ela amou antes de poder amar de novo. Pero se te ama agora, qué mais ten o resto? Ela non é perfecta – ti tampouco o es, e pode que non seades perfectos xuntos nunca pero se pode facerche rir, pensar as cousas dúas veces e admitir que es humano e que cometes erros, agárraa e dalle todo o que che sea posible. Pode que ela non esté pensando en ti a cada segundo, pero darache unha parte dela mesma que sabe que podes romper – o seu corazón. Así que non lle fagas dano, non a cambies, non a analices e non esperes máis dela do que é capaz de darche. Sorri cando te fai feliz, faille saber cando te volve todo e bótaa en falta cando non está

Esta semana tuven algún que outro bajón que, a verdad, cortoume bastante o rollo.

Destos días que parece que che sale todo mal e que volves á residencia cun mal rollo generalizado, “lonxe” da tua casa, tendo que cociñar e cun traballo ou con algo que estudiar.
A min tenme sentado horrible.

Pero intentei, e quero que todo o mundo intente concentrarse en esas pequenas cousas que a un lle fan feliz ou fan que se olvide de todo en un momento malo: escoitar música, conectarse ó chat ou, incluso, beber algo ou, incluso, durmir.

Porque hai días que parece que están feitos para chinchar a un, e hai que aprender a aguantalos e a darlles esquinazo, que detrás suelen vir días bos.

Todo o mundo comprobaría algunha vez que hasta que perdeu algo, sea para sempre ou durante moito tempo, en ese momento lo botou máis en falta que todo o tempo que o tuvo diante de sí.

E quería destacar que agora, na universidade, aparece ese sentimento con máis frecuencia.
Aparece cando chego a casa, cando ves a alguén que había moito que non vías, cando fas algo que había moito que non facías ou cando te enteras de algo novo que pasou donde vives, e que normalmente che sería indiferente.

É unha sensación moi reconfortante sentirte tan ben con cousas que antes che parecían tan cotiás. Fan que todo o que antes estaba ó teu redor pareza máis bonito, cando sempre foi así, e un non se daba conta.

Por iso pido que valorémo-la nosa forma de vida! Vivamos como galegos!

PD: Parecíame un xeito máis comercial de atraer a atención. Valoremos o que temos, e agradezámolo.

Vai mes e medio de curso e paréceme que pasase máis rápido o tempo.
Reconfórtame moito chegar a habitación pola tarde, ahora que fai frío, igual que o ano pasado me gustaba chegar a casa despois do entrenamiento, poñerme cómodo e disfrutar do calor da cociña e da cena na sartén.

Cada vez sinto máis Santiago como a miña casa, ainda que Ribadeo siga sendo o meu fogar.

Porque opino que as personas que conocemos e que realmente se preocupan por nós en algún momento, nos marcan de algunha forma.

Todos temos o amigo ou amiga que conocemos de pequeniños e d@ que non queremos separarnos nunca, a amiga que parece saber cousas que os demás non chegamos a comprender, a chica que consigue compaginar estudiar e salir como unha loca, facernos reír e nos apoya a muerte, que consigue reconfortarnos únicamente coa súa presencia, alguén con quen falar das cousas pequenas da vida, que normalmente parecen non ter importancia, etc.

Incluso a xente coa que te enfadache, na que deixache de confiar ou que pasou de ser teu amigo a tratarte mal, tamén vai deixar pegada.

Hoxe dou gracias a todos e a todas polo que son hoxe.

“Cada nuevo amigo que ganamos en la carrera de la vida nos perfecciona y enriquece más aún por lo que de nosotros mismos nos descubre, que por lo que de él mismo nos da.”

Miguel De Unamuno

Pasa o tempo e empezo a darme conta de que non todo semella tan sinxelo como aparentemente parecía.

Moitas veces nos daremos conta de que en quente é facil tomar certas decisións que a veces non te van a agradar, pero son as que ti vas a considerar necesarias nese momento e esas serán as que ti penses que máis che van a axudar.

A veces combatir o lume con lume. E outras botar unhas pás de terra por enriba e intentar olvidar o tema.

Se combates o lume con lume, todo se aviva e acábaste queimando. E cando intentes botar terra por riba, ha ser moi difícil que se apague o incendio.

É nese punto cando te das conta de que tes que encontrar a túa mangueira personal, que permita calmar o teu temperamento, e meter nunha caixiña de furados ao grilo que che susurre o que che vai a vir ben.

A terra que acabou enriba do lume conseguiu unha tregua, pero o lume volve por min.

E sigo buscando a mangueira no galpón e o grilo no prado, coa miña caixiña na man.

Entramos nunha competicion por un futuro na que habera xente que nos limpe o camiño e outra que nos tire pedras. Pero o mais importante será escoller por donde avanzar, e intentar aprender e experimentar o necesario para o futuro próximo.

Un chute de independencia con dúas caras, a boa, a de non ter a ninguén encima, e a mala, a de ter a menos xente debaixo que nos impulse cando o necesitemos.

Sorte a todos os que empezan, empezarán ou están esperando a ver se hai posibilidades de empezar.

Desta xeración poden saír grandes mentes.
É un pequeno paso para o home e un (crucemos os dedos) grande paso para a humanidade

Como en moitas outras ocasións, tes unhas expectativas depositadas neste verano que pode que a veces non señan realistas, polo que cando non se cumplen, acábannos pasando factura.

Tuven que axudarlle a meu pai mañá e tarde moitos días, empezar coa autoescuela e preparar algunha que outra festa que non me acabou prestando demasiado.

Hai que sacrificar a veces os días de vacacións, de estar cos amigos, praia e saír, por ter algo de efectivo na carteira e o carnet de conducir, que algún non disfrutará ata volver da Universidade.

E, a toro pasado, porque o verano está a punto de acabarse, direi que me da algo de pena, ainda que teño que reconocer que ó principio foi bestial!

O mellor para pasar ben este verán é planificar que é o que queres facer e se vas ter que renunciar a algo, para poder facer plans despois sen medo a que chos chafen as túas necesidades.

Pido disculpas pola pouca actividade, a quen puidera ofender

Mañá devólvennos a visita os alumnos italianos que visitamos alá por Novembro.
Esperemos brindarlles unha boa acollida e que disfruten algo de Galicia,e se pode ser en maior medida que o fixemos nós de Novara, provincia italiana situada no Piemonte.

Santiago e Oviedo serán os pratos fortes en materia de viaxes. En materia de festa, ide vós a saber.

Unha semana relaxada pero tensa,porque nos esperan unhas semanas duras de exames, e está ahi á volta da esquina a PAAU.

Un saludo a todos!