Todo o mundo comprobaría algunha vez que hasta que perdeu algo, sea para sempre ou durante moito tempo, en ese momento lo botou máis en falta que todo o tempo que o tuvo diante de sí.
E quería destacar que agora, na universidade, aparece ese sentimento con máis frecuencia.
Aparece cando chego a casa, cando ves a alguén que había moito que non vías, cando fas algo que había moito que non facías ou cando te enteras de algo novo que pasou donde vives, e que normalmente che sería indiferente.
É unha sensación moi reconfortante sentirte tan ben con cousas que antes che parecían tan cotiás. Fan que todo o que antes estaba ó teu redor pareza máis bonito, cando sempre foi así, e un non se daba conta.
Por iso pido que valorémo-la nosa forma de vida! Vivamos como galegos!
PD: Parecíame un xeito máis comercial de atraer a atención. Valoremos o que temos, e agradezámolo.
